Jak nie być banerem (rozważania wędkarza, który stał się rybą)

Czy wiesz, dlaczego ryby nie biorą?

Bo są przejedzone.

*

„Nie noszę ubrań z logotypami. Nie będę płacił wielkim firmom za to, żeby być ich chodzącym banerem reklamowym”. Chyba jakoś tak to szło. Spodobało mi się owo stwierdzenie, które kiedyś usłyszałem (a może przeczytałem). Myślę, że mógłbym się z nim utożsamić i przełożyć na parę innych życiowych płaszczyzn. Czytaj dalej Jak nie być banerem (rozważania wędkarza, który stał się rybą)

Minimalizm w pigułce

Nie wystarczy sprzątanie generalne, ponieważ bałagan w końcu znowu narośnie, jeśli wciąż będziesz gromadził dobra. U podstaw żądzy gromadzenia leży niezadowolenie z istniejącego stanu rzeczy. Kupujesz niepotrzebne rzeczy, ponieważ jesteś w jakiś sposób niezadowolony. (L. Babauta)

Leo Babauta to wzięty bloger i jeden z najbardziej rozpoznawalnych minimalistów. Po raz pierwszy natknąłem się na jego postać oglądając dokument Minimalism. A Documentary About the Important Things. Zaintrygowany przekazem, zacząłem szukaj więcej informacji o osobach występujących w filmie. Babauta został mi w głowie jako przykład osoby wiodącej minimalistyczny tryb życia, posiadającej jednocześnie szóstkę dzieci. Innymi słowy: superbohater. Czytaj dalej Minimalizm w pigułce

Omnia mea mecum porto, czyli jak się ograniczać w drodze

Piszę te słowa nad chmurami, widok za okienkiem przypomina oglądany z góry lodowiec. Jakieś pół godziny temu opuściłem lotnisko w Kopenhadze. Przez ostatnie trzy tygodnie nieustannie zmieniałem lokalizacje. Okęcie, Landvetter, Okęcie, Schiphol, Okęcie, Kastrup, Gardermoen, Kastrup, Okęcie, Kastrup, Okęcie. W trzy dni przejechałem w poprzek Danię. Dwa razy. W niespełna tydzień – niemal całą Holandię. Ostatni post opublikowałem zresztą na lotnisku w Amsterdamie, czekając na otwarcie gate’u. Czytaj dalej Omnia mea mecum porto, czyli jak się ograniczać w drodze

Czary-Marie, czyli jak nie umrzeć przy sprzątaniu

Jedzenie, schronienie i ubranie zaliczane są do najbardziej podstawowych ludzkich potrzeb, można by więc założyć, że to, gdzie mieszkamy, jest równie ważne jak to, co jemy i nosimy na sobie. A jednak w większości społeczeństw sprzątanie – praca, dzięki której dom nadaje się do życia – jest traktowane z pobłażaniem, ponieważ panuje mylne przeświadczenie, że tę podstawową umiejętność nabywa się poprzez doświadczenie i nie wymaga ona specjalnego treningu. (M. Kondo)

Marie Kondo z całą pewnością ma bzika, najwyraźniej od dziecka. Jest to jednak bzik raczej niegroźny, a jak się niedawno okazało – pomocny, wręcz pożądany. Metody sympatycznej konsultantki zainspirowały tysiące ludzi do zmiany nawyków w kontekście organizowania przestrzeni w domu. W Empikach prędko nie zabraknie jej Magii sprzątania. Czytaj dalej Czary-Marie, czyli jak nie umrzeć przy sprzątaniu