Refleksje na półmetku (#minsgame, relacja druga)

Wprawdzie ten półmetek to taka „mniejsza połowa”, biorąc pod uwagę ilość utylizowanych przedmiotów, aczkolwiek „kalendarzowo” odnotowujemy z Martą 50% sukcesu.

W poprzednim wpisie o dziadku komentowałem ilość żelastwa, którą nagromadził przez całe życie. Teraz myślę sobie, że przyganiał kocioł garnkowi. Jak się okazało, wczorajsze pięć minut przy skrzynce z narzędziami pozwoliło mi przygotować pakiet rzeczy na dziś, który składa się tylko i wyłącznie z artykułów metalowych. A gdyby się uprzeć, to i do niedzieli wystarczy materiału… Czytaj dalej Refleksje na półmetku (#minsgame, relacja druga)

Pierwsze klamoty za płoty (#minsgame, relacja pierwsza)

Mimo że wyrzuciłem wczoraj dwa korkociągi, spałem spokojnie. Nadal mam trzy.

Stara bejsbolówka, zduplikowany album o koktajlach, puszka przeterminowanej farby, jeden z czterech dzbanków do herbaty, leksykon lektur szkolnych sprzed trzydziestu lat, pęknięty kieliszek, używane gwinty do żarówek… Co łączy te wszystkie rzeczy? Czytaj dalej Pierwsze klamoty za płoty (#minsgame, relacja pierwsza)

Krótko o przełomie

Święta za nami, niebawem noc sylwestrowa i Nowy Rok. Dla wielu to czas wspomnień, przemyśleń oraz planów na przyszłość. 

Dzisiaj zdecydowałem się na wpis nieco mniej eseistyczny, a bardziej podsumowujący i organizacyjny, ponieważ jest kilka rzeczy, o których chciałbym wspomnieć.

Czytaj dalej Krótko o przełomie

Co z oczu, to z serca

„Co z oczu to z serca”. Stare polskie powiedzenie, które słyszałem od dzieciństwa setki razy w co najmniej kilku kontekstach. Dopiero jednak od niedawna zrozumiałem, że to nie tyle kolejne porzekadło, co prawdziwa mądrość ludowa.

Podczas jednego z lepszych biznesowych szkoleń, w których uczestniczyłem, trener użył tego stwierdzenia przy okazji omawiania obsługi skrzynki mailowej. Zapchany „inbox” był wówczas moim poważnym problemem zawodowym, przekładającym się na jakość pracy, kontrolę na zadaniami i terminarzem – a przede wszystkim na uczucie przeładowania i wynikający z tego stres. Michał, czyli wspomniany trener, stwierdził, że wychodzenie z pracy z opróżnioną skrzynką jest jak najbardziej realne. Pamiętam, że na sali zapanowało poruszenie, później zaś rozbawienie – komentarz kwestionowali wszyscy zgromadzeni liderzy zespołów, nierzadko z kilkuletnim doświadczeniem. Ja „śmiałem się” chyba najgłośniej. Jeszcze po sesji, na stronie, uparcie polemizowałem z Michałem. Uważałem, że znawcom coachingu i doradcom zdecydowanie łatwo to wszystko powiedzieć. Że teoria teorią, a prawdziwe życie to coś zupełnie innego. Czytaj dalej Co z oczu, to z serca